نردبانيست ، اين زندگاني

با شماري بران پلكان ها

 از نخستين ،

تا به بالا

ما ازاين پله ها در عبوريم

گه به بالا

                          گه به پايين

هركسي پله ناگزيري

بهر خود داردو

                       از همانجا

مي رود سوي آن بيكرانه،

ازتومي خواهم ،‌اي جاوادنه !

روي بالاترين پله ( آنجا كه وجودم همه شوروعشق است وسرودوسخن مي سرايم )

پله ناگزيرمراتو

ناگهاني نهي زير پايم                  (استادشفيعي كدكني )